نخود هر آش

ايستكلي نَوَه‌م، آيداخانيم

حميد آرش‌آزاد

سني گؤزه‌ل ياراديبدير طبيعت، آيداخانيم

بهشت، اوْ حُسن‌دن، آنجاق بير آيت، آيداخانيم

ناغيل‌لارين پري‌سي، هم بهشت حوري‌لري

سنين‌جه گؤرمه‌ميش اصلاً وجاهت، آيداخانيم

شيرين‌ليگين، نئچه يوزمين پته‌ك‌دن آرتيق‌دير

هم اوْنجا دوز داغي تك وار ملاحت، آيداخانيم

گونش‌ده، آي‌دا، سنه سجده ائتسه‌لر، يئري وار

«وُنوس» گره‌ك سنه ائتسين عبادت، آيداخانيم

هم ائتسه فخر سنه «فخري» طايفاسي، يئري وار

چكه‌ر هم «آرشِ آزاد» منّت، آيداخانيم

يقين بو طايفالاري چوْخ سئويب اولو تانري

كي، سن كيمي بالا ائتميش عنايت، آيداخانيم

بوتون بو وار ـ يوْخوم، هم‌ده جانيم سنه قوربان

بو شرط‌ايلن، اوْلا من‌ده لياقت، آيداخانيم

هامي بيلير، سني بير «تانري‌جيك» كيمي سئوه‌رم

ولي بو اوْرتادا وار بير شكايت، آيداخانيم

گؤزه‌ل‌ليگي سنه بوْل وئرميش آللاه عالم‌ده

گله‌نده اخلاقا، ائتميش قناعت، آيداخانيم

دانيشديراندا، دئييرسن‌كي: «سن‌له دوست دگيلم»

بويور گؤره‌ك، بودو رسمِ محبّت، آيداخانيم؟!

دليل سوْراندا، دئييرسن‌كي: «سن‌ده چوْخ قوْجاسان!»

نه‌دن قوْجا گؤره‌ر عالم‌ده نفرت، آيداخانيم؟

مني قوْجالدان، اوْدوركي، سني اوشاق ياراديب

بو رسمي دونيادا قوْيموش طبيعت، آيداخانيم

تزه گليب بازارا، كيم بو كؤهنه‌يه باخاجاق؟

جهان‌دا واردير هميشه بو عادت، آيداخانيم

سني گتيردي طبيعت كي، كي سؤيله‌سين منه «گئت!»

منيم‌ده گئتمه‌ييمه چاتدي نؤوبت، آيداخانيم

خُداكي وئردي سنه جان، منيمكي‌ني آليري

دئيير: «تئز اوْل كي، باشا چاتدي مُهلت»، آيداخاني

بو آلتميش ايل منه بس‌دير، يوْرولموشام، گؤزه‌ليم

سنه، خُدا ائده‌ مين ايل كرامت، آيداخانيم

دئييرسن: «اوزده توكون آغ، باشيندادا آزدير»

بو باره‌ده مني ائتمه ملامت، آيداخانيم

باشين توكون‌ده، جوان‌ليق، قوْلومداكي گوجه‌تاي

طبيعت ائيله‌دي ايل‌لرله غارت، آيداخانيم

زمانه، انساني مين رنگ‌ايله بوْيار، عزيزي

بوْياغچي‌ليقدا تاپيپ چوْخ مهارت، آيداخانيم

اؤزوم دگيشمه‌ميشم رنگيمي، فلك دگيشيب

هميشه من‌ده وارايدي صداقت، آيداخانيم

اوْلار كي رنگ عَوَض ائتدي، چاتيب پولا، مقاما

منه فقط يئتي‌شيب فقر، زحمت، آيداخانيم

بير عؤمر اهل ـ عياليم، هم اؤزوم قاليب يوْخسول

جهان‌دا دايمي چكديك اذيّت، آيداخانيم

دئدين: «كادو آز آليبسان، اوْدوركي دوست دگيلم»

بو فقره كاش گله ميليون‌جا لعنت، آيداخانيم

بو رسمي كيم قوْيوب عالم‌ده‌كي، عزيزلرده

محبّته آلا بير بوْللو رشوه‌ت، آيداخانيم؟!

بئش ايل اوْلوركي، منه بير اؤپوش‌ده وئرميرسن

دوْداق‌لاريم اوزونه قالدي حسرت، آيداخانيم

سن حقلي‌سن، گؤزه‌ليم، چون‌كي سيگارين قوْخوسو

تؤره‌لدير انسان اوچون بوْللو نفرت، آيداخانيم

دئيه‌نده «پيس باباجون»، اينجي‌مز اوره‌ك سن‌دن

من ائتمه‌رم بو سؤزونده‌ن شكايت، آيداخانيم

گيلئي‌ليگي بيتيره‌ك گل، «بلاچه»، «شيطانچا»!

سنين‌له كوسمه‌گه يوْخ من‌ده طاقت، آيداخانيم

گؤزه‌ل‌لرين گؤزه‌لي! ايسته‌گيم بودور دايم

اوزون بير عؤمرون اوْلا، چوْخ‌دا راحت، آيداخانيم

گلين‌ليگين گؤره‌م، آغ پالتار، آغ‌دا بختين اوْلا

نصيب اوْلا سنه هر جور سعادت، آيداخانيم

يوز اللي ايل عؤمورون، بخته‌ورليگ‌ايله كئچه

ايشين هميشه اوْلا عيش ـ عشرت، آيداخانيم

اوزون اوْلا بوْيون، هم بختين، هم‌ده‌كي عؤمرون

باهار، ياشيل‌ليق اوْلا هم‌ده قسمت، آيداخانيم

گله‌نده اوْرتايا «آرش» سؤزو، گولومسه‌يه‌رك

ياواشجا بير اوْنادا ايسته رحمت، آيداخانيم

****************************************************************************

مبارك اوْلسون

بير ناز بالاسان، گول‌كيمي گؤيچه‌ك، آيدا

هئچ گول اوْلاماز گؤزه‌ل سنين‌ تك، آيدا

ياز تك بزه‌دين پاييزدا سن دونياميزي

اوْلسون بو دوْغوم گونون مبارك، آيدا

***

گول‌لر اوْلاماز سن‌كيمي الوان، آي قيز

تانري سني ائتميش بيزه احسان، آي قيز

باش‌دان- آياغا، حوري- مَلَك‌سن، سؤز يوْخ

اخلاق‌دا شولوق، بير آز دا شيطان، آي قيز

***

گلميشدي ايگيرمي آلتي‌گون «آذر»‌دن

بير پاي‌دا بيزه وئريلدي خوْش اختردن

بير كؤرپه مارال گلدي‌كي، نازلي باخيشي

اوْلموش بيز اوچون دگرلي مين گؤوهردن

***

سن، نازلي مارال‌سان، قوزو جئيران، آيدا

هر خوْش گولوشون دردلره درمان، آيدا

گلديكده، بيزه باغيشلاييبسان يئني جان

تايسيز بالاسان، جان سنه قوربان، آيدا

***

«سوْلماز» باغينا، گؤزه‌ل گول اوْلدون، گؤزه‌ليم

«رامين» حياتيندا سونبول اوْلدون، گؤزه‌ليم

شن نغمه، شيرين سؤزه ديل آچدين، آيدا

خوْش ماهني‌لي- سؤزلو، بولبول اوْلدون، گؤزه‌ليم

***

هر بير گولوشون، گول يارادير مين خوْنچا

جنّت‌ده‌ده يوْخ‌دو سن گؤزه‌ل تك غوْنچا

شادليق گونو، شن بايراميميزدير، آيدا

اوْينا، بيزه روح باغيشلا، آي شيطانچا

***

«فخري» حياتيندا، پارلادين اوْلدوز تك

«آرش» كاميني دادلي ائديبسن دوز تك

آذر آيي‌ني، مين اوچ‌ يوز هشتاد ايكي‌دن

بايرام ائده‌رك، خوْش بزه‌دين نؤوروز تك

-------------------------------------------------------

واسه هشتمین سال تولد آیدا

آمدي، هستيِ ما را چون گلستان كردي

خانه را غرقِ گل و لاله و ريحان كردي

چه صفايي به دل و رويِ تو بود، اي گل ناز

كه جهان را بَدَل از روضه‌ي رضوان كردي؟

از تو شد بيست و ششِ آذر ما چون نوروز

آمدي، فصل خزان را چو بهاران كردي

مايه‌ي «فخري» و نازي تو به دنيا، «آيدا»

كارِ صد اختر و خورشيد درخشان كردي

جان به قربان تو، اي غنچه‌ي زيبا، گل ناز

كه چو عيد آمدي و خانه چراغان كردي

آيدا جان!

گفته‌اند كه «با يك گل، بهار نمي‌شود»، ولي اگر آن يك گل به زيبايي و صفاي تو باشد، هزاران بهار با خود مي‌آورد.

ما اين را ديده و از دل و جان، باور كرده‌ايم.

تو آن يگانه گلي كه ماه آذر را به فروردين ماه مبدل ساختي و آن خورشيد بي‌همتايي كه از پاييز، نوبهاري جاودانه آفريدي.

بيست و ششم آذر ماه، هشتمین سالگرد بر دميدن آفتابي هستي‌بخش و فرشته‌اي بهشت آفرين چون تو، بر خود و مادر و پدر گرامي‌ات و به همه‌ي ما فرخنده باد

دلبرّ من هست جانان، يك كمي هم بيشتر

مي‌كنم قربانِ او، جان، يك كمي هم بيشتر

تا هفشده دست رختِ نو براي خود خَرَد

بنده را مي‌سازد عريان، يك، كمي هم بيشتر

چون كه مي‌خواهد كند از حقِّ زن دايم دفاع

مي‌كشد هر روز قليان، يك كمي هم بيشتر

آخرِ هر ماه، وقتي بنده مي‌گيرم حقوق

مي‌شود يك روزه خندان، يك كمي هم بيشتر

روزِ بعدش، بس كه اخم و تخم و دعوا مي‌كند

مي‌شوم مخلص هراسان، يك كمي هم بيشتر

لنگه كفش است و ملاغه، هي نثارم مي‌كند

ضمن آن، فحشِ فراوان، يك كمي هم بيشتر

ارتباط ظالم و مظلوم كرده برقرار

چون حديثِ فيل و فنجان، يك كمي هم بيشتر

مويِ سر تا ناخن پارا كند هر روز رنگ

مي‌شود طاووسِ الوان، يك كمي هم بيشتر

رنگِ رويِ بنده هم، از ترس، دايم مي‌پرد

مي‌شوم چون بيد، لرزان، يك كمي هم بيشتر

يك كمي هم بيشتر خواهد كه ترساند مرا

مي‌زند حرف از «مامان‌جان»، يك كمي هم بيشتر

خانه‌يِ مستأجري‌مان، هست در پايينِ شهر

خانه مي‌خواهد به شمران، يك كمي هم بيشتر

با حقوقِ كارمندي، مي‌زند حرف از سفر

گه سوئد خواهد، گه آلمان، يك كمي هم بيشتر

با هواپيمايِ روسي كاش پروازي كند

تا كه گردد درب و داغان، يك كمي هم بيشتر

الغرض، از لطفِ ايشان، بنده از سي سالِ پيش

مي‌دهم جان زيرِ پالان، يك كمي هم بيشتر

بس كن «آرش»! يك كمي انگار مي‌خارد تنت

مي‌شوي خيلي پشيمان، يك كمي هم بيشتر

جانا! دل من بهر تو تنگ است، مگر نه!

اما دل تو، پاره‌ي سنگ است، مگر نه؟

بين من و تو، هست شباهت چه فراوان!

قلبِ من و، روپوش تو تنگ است، مگر نه؟

هم بنده مدرنيزه شدم، هم تو، هم عزيزم!

هنگام عوض كردن رنگ است، مگر نه؟

ابروي تو، يك روز «كمان» بو و هلالي

چون شد مترقّي، چون «تفنگ» است، مگر نه؟

مژگان سياه تو، صفي بود ز «ناوك»

حالا چو قطاري ز «فشنگ» است، مگر نه؟

آن روز، مكان تو، خرابات مغان بود

اينك به كافي شاپ فرنگ است، مگر نه؟

آن باده‌ي گلگون و مي ناب، كجا رفت؟

پس نوبت «ال. اس. دي» و «بنگ» است، مگر نه؟

آن وقت، بُت ساده‌ي ما بودي و بي‌رنگ

امروزه، سرا پايِ تو رنگ است، مگر نه؟

يك روز «فضولي» شد و «حافظ» به تو عاشق

امروز، فلان هيز و دبنگ است، مگر نه؟

آنان، چه غزل‌هاي دل‌آويز سرودند

امروزه ولي چرت و جفنگ است، مگرنه؟

با اين همه، تو مي‌شوي اين سان خوش و شنگول

تعريف و تملق چه قشنگ است؟! مگر نه؟

امروزه، غزل گشته به شدّت قر و قاتي

مانند «شتر- گاو- پلنگ» است، مگر نه؟

عشق تو هم، آن وقت اگر راحت جان بود

اينك به مَثَل، «چيز» و «سرنگ» است، مگر نه؟

معشوقه و عاشق، به مثل، ديگ و چغندر

باب‌اند به هم، جاي درنگ است، مگر نه؟

«آرش»، غزلي خوب برايت نسروده

چون ذوق و سوادش همه لنگ است، مگر نه؟

«روزها فكر من اين است و همه شب سخنم»

كه بر اين مردم بيچاره كلك‌ها بزنم

بهر يك پارچه بازار به آتش بكشم

از پي ساعت خوبي، مچ‌دستي شكنم

تا كه محفوظ شود پول و مقامم دايم

پوست از كلّه‌ي هر شخص مخالف بكنم

عنكبوتي شوم از بهرِ شكار ثروت

هر كجا خواست دلم، تار فراوان بتنم

به پسر جان دو- سه تا پست كليدي بخشم

ده مديريت خوب هم به داداش جان زنم

با هلي‌كوپتر شخصي بروم بر سر كار

نشود خسته در اين بنز دگر جان و تنم

هرچه را خواست دلم وارد و صادر بكنم

تا مرفّه بشود مردم خوب وطنم!

دايماً با جت دربست و به خرج ملّت

به سوئيس و به كارائيب و ژاپن سر بزنم

كفشم از رُم برسد، پالتو شيك از پاريس

آيد از لندن شلوار و كت و پيرهنم

همه‌ي اهل جهان عبد و عبيدم بشوند

تا كه گويم به همه سرور و سالار منم

اين وسط «آرش»! اگر خواست فضولي بكند

قلم و دفتر او نيز به آتش فكنم