شاعر سبكِ عراقى در غمِ هجرانِ يار

 مى‏كند در اوجِ پيرى، چشم خود را اشكبار

 تا كه يارش عزم قزوين يا كه زنجان مى‏كند

 مى‏پرد از كلّه‏اش عقل و ز قلبش هم قرار

 مثلِ طفلِ شير خواره مى‏كند هى ونگ ونگ

 گر رود - بر فرض - يارش يك سفر تا پاچنار

 همچو مجنون، پا برهنه مى‏دود توىِ كوير

 زندگانى مى‏شود بر كامِ آقا، زهرمار

 روز و شب، هى منّتِ باد صبا را مى‏كشد

 تا رساند نامه‏هاى اشكبارش را به يار

 مثلِ كك، مى‏افتد او بر جامه‏ىِ پيرِ مغان

 تا كه با يك جرعه مى، از وى كند رفعِ خمار

 مى‏شود دُردى كشِ ميخانه‏ها از زورِ دَرد

 مى‏خورد مِى، بى‏مزه! بى‏ذرهّ اى ماست و خيار

 گاه چون پروانه مى‏سوزد، گهى مانندِ شمع

 در همان حال، اشك مى‏ريزد چو ابر نو بهار

 سنِّ او بگذشته از هشتاد، امّا باز هم

 بهرِ يارى چارده ساله، بسى دارد ويار

 اين ز هجرش بود، امّا در زمان وصلِ هم

 باش خاطر جمع، كز او بر نمى‏خيزد بخار

 چون به چشمش عينك ته استكانى مى‏زند

 خانه را كى مى‏دهد تشخيص از سوراخِ مار؟!

 هيكل‏اش چون چانه‏ى حلّاج، مى‏لرزد مُدام

 نيست از سرتا به پايش هيچ عضوى استوار

 ضعفِ چشم و ناتوانى هاىِ ساير عضوها

 مى‏كنند اين شاعرِ دلداده را بس شرمسار

 وصلِ او مضحك‏تر از هجران و هجرش، مسخره

 از غزل هايش چه گويم؟ بيش از اين‏ها خنده‏دار

 «آرش»! از بهرِ تو و عشّاقِ پيرى همچو تو

 نيست آغوشى مناسب‏تر ز گودالِ مزار